καθαρτής

κᾰθαρ-τής, οῦ, ὁ,

• cleanser, purifier, μάγοι καὶ κ. Hp. Morb. Sacr. 1, cf. D.Chr. 4.89 (pl.); σοῦ γὰρ ἔρχομαι . . κ. S. El. 70; στρατοῦ κ. Id. Fr. 34; τῆς χώρας Ar. V. 1043; ποταμῶν Plu. Luc. 26; θηρίων, of Heracles, Max.Tyr. 21.6: metaph., δοξῶν . . . περὶ ψυχὴν κ. εἶναι Pl. Sph. 231e; as occupational name, IG 5(1).209.25 (i B.C.).

καθαρτής, ὁ, der Reiniger, der durch Reinigungsopfer entsühnt ; τῆς χώρας Ar. Vesp. 1043 ; Orest, der den Vater rächen will, sagt σοῦ γὰρ ἔρχομαι δίκῃ καθ. Soph. El. 70 ; übertr., δοξῶν ἐμποδίων μαθήμασι περὶ ψυχὴν καθαρτὴν εἶναι Plat. Soph. 231e ; Sp., wie Plut.

καθαρτής κᾰθαρτής, οῦ, καθαίρω

• a cleanser from guilt or defilement, purifier, Soph., Ar., etc.