κήλη
κήλη, a tumor, rupture, hernia
κήλη, Att. κάλη [prob.ᾱ], ἡ,
- tumour; esp. rupture, hernia, Hp. Aër. 7 (pl.), AP 6.166 (Lucill.), 11.342.
- 2 hump on a buffaloʼs back, Arist. HA 606a16, in acc. pl. κάλας (v.l. χαίτας); in human beings, Eup. 276.1, Gal. 7.729, Artem. 3.45; καλήτης καὶ κάλη Ἀττικοί . ., κηλήτης καὶ κήλη Ἴωνες Phryn. PS p.81 B. (Cf. ONorse haull, OSlav. kyla, both = hernia.)
κήλη, att. κάλη, ης (ἡ)
1 tumeur, particul. hernie, Hpc. Aër. 284 ; Gal. 7, 321 ; Anth. 6, 166, etc. ||
2 bosse sur le dos d’un buffle, Arstt. H.A. 8, 28, 5 (att. κάλη, corr. p. καίτη).
Étym. cf. les composés ἐντεροκήλη, βουβωνοκήλη, etc.
κήλη, ἡ, att. κάλη, Geschwulst, bes. Bruch ; die besondere Art derselben wird von den Aerzten durch Komposita angegeben, ἐντεροκήλη, ἐπιπλοκήλη u. ä., Medic.; vgl. B.A. 47.21.
κήλη
- a tumor, esp. a rupture, Lat. hernia, Anth.