κίθαρις

κῐθαρ-ις, ιος, ἡ, acc. κίθαριν,

• = κιθάρα, Hom. (who never uses the latter form), Od. 1.153, al., cf. Alc. Supp. 17, Pi. P. 5.65, Ar. Th. 124 (lyr.).
• • II playing on the cithara, οὐκ ἄν τοι χραισμῇ κ. Il. 3.54, cf. Od. 8.248; κ. καὶ ἀοιδή Il. 13.731.

κίθαρις, ιος, ἡ, = κιθάρα, die Zither, bei Hom. die gew. Form ; κῆρυξ δʼ ἐν χερσὶν κίθαριν περικαλλέα θῆκε Φημίῳ Od. 1.153 ; Pind. P. 5.65 ; κίθαρίν τε ματέρʼ ὕμνων Ar. Thesm. 124 ; sp.D. – Das Zitherspiel, die Kunst, die Zither zu spielen, ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα, ἄλλῳ δʼ ὀρχηστύν, ἑτέρῳ κίθαριν καὶ ἀοιδήν Il. 13.730 ; vgl. 3.54, Od. 8.248.

κίθαρις

ἡ.

• • 1

    A lyre (hardly to be distinguished from the φόρμιγξ; cf. Il. 18.569 with 570 and Od. 1.153 with 155) Od. 1.153.

  • 2

    The music of the κίθαρις : κ. τε χοροί τε Od. 8.248. Cf. Od. 1.159.

  • 3

    The art of playing the κίθαρις (κιθαριστύς): κ. τά τε δῶρʼ Ἀφροδίτης Il. 3.54. Cf. Il. 13.731.

κῐθᾰρις

• 1lyre πόρεν τε κίθαριν (sc. Ἀπόλλων) P. 5.65 κ]ίθαριν τʼ[ (supp. Snell) Πα. 12. d. 2.

κίθαρις : cithara, lyre; for κιθαριστύς, Il. 13.731.

κίθαρις κίθᾰρις, ιος

• • I= κιθάρα, Hom., etc.
  • II= κιθαριστύς, Hom.