κατακλῶθες

κατακλῶθες, αἱ,

• the Spinners, v. κλῶθες.

κατακλῶθες, αἱ, nur Od. 7.197, πείσεται ἅσσα οἱ αἶσα Κατακλῶθές τε βαρεῖαι γεινομένῳ νήσαντο λίνῳ, also Schicksalsgöttinnen, die Parzen, die den Lebensfaden des Menschen herunterspinnen, mit der alten v.l. κατακλώθῃσι βαρεῖα, die Eust. verwirft ; vgl. Nitzsch zur Stelle ; Bekker liest κατὰ κλῶθές τε β.