κατα-προίξομαι, Ion. καταπροΐξομαι [προῖκα] alleen fut. en altijd met ontk., ongestraft zullen blijven: ἐκείνους ... οὐ καταπροΐξεσθαι dat zij niet ongestraft zullen blijven Hdt. 3.36.6; met gen.: οὐ ... ἐμοῦ καταπροΐξει je zult niet ongestraft van me afkomen Aristoph. Nub. 1240; met nom. en ptc.: οὐ καταπροΐξονται ἀποστάντες zij zullen niet ongestraft blijven voor hun opstand Hdt. 5.105.1; οὔτοι καταπροίξει λέγουσα ταυτί met deze woorden zal zij niet wegkomen Aristoph. Th. 566.