κατάπτωμα
κατάπτωμα, downfall
κατά-πτωμα, ατος, τό,
- downfall, LXX Ps. 143(144).14.
- 2 τὸ κ. τοῦ ὄντος μὴ ὄν the Not-Being which forms the lower limit of Being, Porph. Sent. 26.
- II debility, collapse, Alex.Trall. 9.2.
κατάπτωμα, ατος (τὸ)
1 ruine, débris, Spt. Ps. 143, 17 ||
2 affaissement, affaiblissement, A. Tr. 8, p. 405.
Étym. καταπίπτω.
κατάπτωμα, τό, das Herabgefallene, der Einsturz, LXX u. a.Sp. Von Kranken, das Heruntergekommensein, der elende Zustand, Medic.