κεράμειος
κερᾰμ-ειος, v. sq.
κεράμειος, α, ον [ᾰ] de terre cuite, d’argile, Plut. Galb. 12 ; DC. 42, 26 ||
➳ Ion. et épq. κεραμήϊος, Hom. Ep. 14 ; Nic. Th. 80.
Étym. κέραμος.
κεράμειος, = κεραμεοῦς, irden ; Plut. Galb. 12 ; Zenob. 1.49 u. A.; Lobeck zu Phryn. 147. Vgl. das ion. κεραμήϊος.