κηπαῖος
κηπαῖος, of or from a garden
κηπ-αῖος, α, ον, (κῆπος)
- of or from a garden, cultivated, κ. σίκυες Arist. Pr. 926b7, cf. Dsc. 2.146, Gal. 6.627 (v.l.), etc.; κ. παράδεισοι garden-like parks, Clearch. 6.
- II κηπαία (sc. θύρα), ἡ, garden-door, back-door, Hermipp. 47.9, cf. Poll. 1.76; prov., ταῖς κ. θύραις ‘by the back-stairs’, D.L. 7.25, cf. Gal. 2.98.
- 2 a herb, Sedum Cepaea, Dsc. 3.151.
κηπαῖος, αία, αῖον :
1 de jardin, Gal. 6, 627 ; Diosc. 2, 175 ; ἡ κηπαία (s. e. θύρα) Hermipp. (Ath. 668a) ; DL. 7, 25, porte de jardin ; (s. e. βοτάνη) Diosc. 3, 168, sorte de plante grasse (Sedum sepæa L.) ||
2 qui ressemble à un jardin, Cléarq. (Ath. 515e).
Étym. κῆπος.
κηπαῖος, aus dem Garten, zum Garten gehörig ; ἡ κηπαία, sc. θύρα, die Gartentür, Hermipp. bei Ath. XV.668a ; Poll. 1.76, 9.13 ; – im Garten gebaut, λάχανα, im Ggstz von ἄγρια, Galen.; – παράδεισοι Ath. XII.515e.