κνώδων
κνώδων, (sg) sword; (pl) projecting teeth on hunting spear, edges
κνώδων, οντος, ὁ, in pl. κνώδοντες, two
- projecting teeth on the blade of a hunting spear, X. Cyn. 10.3, 16, Philostr. Im. 1.28; ξίφους διπλοῖ κ., i.e. a two-edged sword (cf. Sch.), S. Ant. 1233: sg., φασγάνου κνώδοντι IG 14.1374.11; κνώδων alone, = sword, S. Aj. 1025, Lyc. 466, 1109, 1434. (Cf. Lith. kándu ‘biteʼ).
κνώδων, οντος (ὁ)
1 au pl. dents ou crochets de fer fixés sur les deux côtés d’un épieu de chasse ou au bas de la garde d’une épée pour préserver la main, Xén. Cyn. 10, 3 ; Philstr. 805 ; Soph. Ant. 1233 (sel. d’autres, tranchant d’une épée) ||
2 au sg. couteau, épée, Soph. Aj. 1024 ; Lyc. 466, etc.
Étym. κνάω, ὀδούς.
κνώδων, οντος, ὁ, am Jagdspieß u. Hirschfänger zwei eiserne Zähne (ὀδόντες, wovon es Choerobosc. B.A. 1394 ableitet), die den auflaufenden Eber aufhalten, Xen. Cyn. 10.3, 16. – Uebh. das Schwert, Soph. Aj. 1004 ; ξίφους ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας Ant. 1218, entweder mit Anspielung auf die eigtl. Bdtg, od. allgem. = doppelschneidig.
κνώδων, οντος, ὁ,
ὀδούς
- in pl. κνώδοντες, two projecting teeth on the blade of a hunting spear, Xen.; ξίφους διπλοῖ κνώδοντες, i. e. a two-edged sword, Soph.: also κνώδων alone for a sword, Soph.