κοινολογέομαι
κοινολογέομαι, to commune
κοινο-λογέομαι, fut. -ήσομαι Plb. 21.39.2: aor. ἐκοινολογησάμην Hdt. 6.23, Th. 8.98, etc.: later aor. Pass. ἐκοινολογήθην Plb. 2.5.4, al., SIG 568.4 (Halasarna, iii B.C.): pf. κεκοινολόγημαι OGI 315.37 (Pessinus, ii B.C.), D.C. 49.41: plpf. ἐκεκοινολόγηντο Th. 7.86: (λόγος): —
- commune, take counsel with, τινι Hdt. 6.23, Th. 8.98, etc.; πρός τινα Id. 7.86, Plb. 18.34.5, Jul. Caes. 335c; κ. ἀλλήλοις περί τινος Arist. Pol. 1268b7; πρός τινα ὑπέρ τινος Plb. 10.42.4; κ. περί τινος deliberate on . ., D.S. 19.46; κ. πρὸς τὸ οὖς τινι Luc. Deor.Conc. 1.
- II Pass., γράμματα-λογούμενα κατὰ μίμησιν signs used with common (i.e. direct) significance, opp. ἀλληγορούμενα, Porph. VP 12.
κοινο·λογέομαι-οῦμαι (f. -ήσομαι, ao. ἐκοινολογησάμην, pf. κεκοινολόγημαι) converser, s’entretenir : τινι, Hdt. 6, 23 ; πρός τινα, Thc. 7, 86, avec qqn ; τινι περί τινος, Arstt. Pol. 2, 8, 13 ; πρός τινα ὑπέρ τινος, Pol. 10, 42, 4, avec qqn au sujet de qqe ch. ; κ. πρὸς τὸ οὖς τινι, Luc. C. deor. 1, communiquer qqe ch. à l’oreille de qqn ; abs. délibérer : περί τινος, Pol. 31, 13, 5 ; DS. 19, 46, sur qqe ch.
Étym. κοινός, λόγος.
κοινολογέομαι, sich gemeinschaftlich besprechen, sich mit Einem beraten, verabreden ; τινί, Her. 6.23 ; ὅτι πρὸς αὐτὸν ἐκεκοινολόγηντο Thuc. 7.86 ; τινὶ περί τινος, Arist. Pol. 2.8 ; Pol. u. Sp., wie Luc. D.D. 20.4, Calumn. 2, Nigr. 24. – neben dem aor. med., z.B. Her. a.a.O., Xen. Hell. pass., κοινολογηθῆναι πρὸς ἀλλήλους ὑπὲρ τῶν ἐνεστώτων Pol. 10.42.4, öfter.
κοινολογέομαι
κοινο-λογέομαι,
λόγος
- to commune or take counsel with, τινι Hdt., Attic; πρός τινα Thuc.