κραδάω
κραδάω, to shake, brandish
κραδ-άω,
- = κραδαίνω, only in part., κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος Il. 7.213, Od. 19.438; ὀξὺ δόρυ κραδάων Il. 13.583, 20.423.
- II of trees, suffer from blight (κράδη II), Thphr. HP 4.14.4. (Cf. Skt. kú̄rdati ‘leap’, Lat. cardo ‘that which turns, pivot’.)
1 κραδάω-ῶ (seul. part. prés.) [ᾰδ] c. κραδαίνω, Od. 19, 438.
2 κραδάω-ῶ, être atteint de la maladie κράδος, Th. H.P. 4, 14, 4.
κραδάω ¹, wie κραδαίνω, schütteln, schwenken ; κραδάων ἔγχος Il. 7.212 ; ὀξὺ δόρυ κραδάων 13.582, vgl. Od. 19.438.
κραδάω ², von Bäumen, an der Krankheit κράδος leiden, Theophr.
κραδάω
To shake, brandish : ἔγχος Il. 7.213. Cf. Il. 13.583, Il. 20.423 : Od. 19.438.
κραδάω , part. κραδάων: brandish.
κραδάω
κρᾰδάω,
- to shake, brandish, only in part., κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος Hom. from κράδη (ᾰ)