κραιπαλάω

κραιπᾰλ-άω,

• to be intoxicated, Ar. Pl. 298, Plb. 15.33.2, Ph. 1.260, Plu. Dem. 7, Luc. Bis Acc. 17, etc.; μειρακίων τινῶν -ώντων Epicur. Fr. 114.
• • • 2 have a sick headache after a debauch, κραιπαλῶν ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας Pl. Smp. 176d; ἐχθὲς ὑπέπινες, εἶτα νυνὶ κραιπαλᾷς Alex. 286; εἰ τοῦ μεθύσκεσθαι πρότερον τὸ κραιπαλᾶν παρεγίγνεθʼ ἡμῖν Id. 255.1; παρέξω Λέσβιον, Χῖον . ., ὥστε μηδένα κραιπαλᾶν Philyll. 24.
    • 3 carouse, revel, D.C. 77.17, Alciphr. 1.34.

κραιπαλάω, vom Weine berauscht sein, einen Rausch haben, bes. vom Rausche einen schweren Kopf, Kopfweh haben ; κραιπαλῶν ἔτι ἐκ τῆς προτεραίας Plat. Symp. 176d ; vgl. Alexis bei Ath. I.34c ; Sp., wie Pol. 15.33.2 ; wie ein Berauschter reden u. handeln, Suid.

κραιπαλάω

• only in pres., to have a sick head-ache, consequent upon a debauch, Ar., Plat.