κροταλίζω

κροταλ-ίζω,

• use rattles or castanets, τινὲς τῶν γυναικῶν, κρόταλα ἔχουσαι, κροταλίζουσι Hdt. 2.60: hence ἵπποι κείνʼ ὄχεα κροτάλιζον rattled them along, Il. 11.160.
• • II later, clap, applaud, Anaxil. 2, D.Chr. 31.162, Alciphr. 2.4:—Pass., Ath. 4.159e, 11.503f.

κροταλίζω, klappern od. rasseln lassen ; ἵπποι κείνʼ ὄχεα κροτάλιζον Il. 11.159, die Rosse rasselten mit den leeren Wagen daher. – Die Schellen, Becken aneinander schlagen, Her. 2.60 u. Sp. – Uebh. klatschen, Beifall klatschen, wie κροτέω, μετὰ χαρᾶς Ath. IX.395a, u. pass., κροταλιζομένου ποτέ τινος τῶν αὐλητῶν XIV.631f. ὑπὸ πάντων κροταλισθείς XI.503f ; auch a.Sp.

κροταλίζω

[κρόταλον, a rattle, conn. with κροτέω.]

To cause to rattle, rattle along : ἵπποι κείνʼ ὄχεα κροτάλιζον Il. 11.160.

κροταλίζω (κρόταλον): rattle; ὄχεα κροτάλιζον, ‘drew the rattling chariots,’ Il. 11.160†.

κροταλίζω κροτᾰλίζω, κρόταλον

• to use rattles or castanets, Hdt.:—generally, ἵπποι ὄχεα κροτάλιζον were rattling them along, Il.