κρότημα
κρότημα, work wrought by the hammer
κρότ-ημα, ατος, τό,
- work wrought with the hammer: metaph., of Odysseus, ‘piece of mischief’, S. Fr. 913, E. Rh. 499.
κρότημα, ατος (τὸ) parole bruyante, d’où charlatan, fourbe, Soph. fr. 784 ; Eur. Rhes. 498.
Étym. κροτέω.
κρότημα, τό, das Klatschen, = κρότος, Sp. – Uebtr. von Menschen, wie κρόταλον, ein Zungendrescher, od. ein listiger, durchtriebener Mensch ; so heißt Odysseus Eur. Rhes. 498 αἱμυλώτατον κρότημα ; vgl. Soph. frg. 784 beim Schol. Theocr. 15.49.
κρότημα, ατος, τό,
- work wrought by the hammer:— metaph. of Ulysses, a hardened knave, Eur.