κτύπημα
κτύπημα, crash, bang
κτῠπ-ημα, ατος, τό,
- = κτύπος, βροντῆς Critias 25.32 D.; κ. τυμπάνων D.C. 51.17, cf. Jul. Or. 7.220b; κ. χειρός E. Andr. 1211 (lyr.).
κτύπημα, ατος (τὸ) [ῠ] bruit produit par un choc, bruit retentissant (de coups sur la tête en signe de deuil) Eur. Andr. 1212 ; (d’instruments, tambours, etc.) DC. 51, 17 ; (du tonnerre, Criti. dans Sext. 563, 20).
Étym. κτυπέω.
κτύπημα, τό, das durch Schlagen, Stampfen und dgl. hervorgebrachte Geräusch, Getöse, Krachen ; βροντῆς Critias bei Sext.Emp. adv.phys. 1.54 ; τυμπάνων DC. 51.17.
Bei Eur., οὐκ ἐπιθήσομαι δʼ ἐμῷ κάρᾳ κτύπημα χειρὸς ὀλοόν, Andr. 1212, von dem Schlagen als Zeichen der Trauer.
Bei Eur., οὐκ ἐπιθήσομαι δʼ ἐμῷ κάρᾳ κτύπημα χειρὸς ὀλοόν, Andr. 1212, von dem Schlagen als Zeichen der Trauer.
κτύπημα
κτύπημα (ῠ), ατος, τό,
= κτύπος
- κτ. χειρός Eur.