λιμοποιός
λιμοποιός, causing hunger
λῑμο-ποιός, όν,
- causing hunger, Erot. s.v. λεβηρίδος; Ζεύς Oenom. ap. Eus. PE 6.7.
λῑμοποιός -όν [λιμός, ποιέω ] that starves, causes hunger Oenom. ( Eus.1 P.E. 6.7.37).
λιμο·ποιός, ός, όν [ῑ] qui engendre la faim, Erot. 244 ; Œnom. (Eus. 3, 444 Migne).
Étym. λ. ποιέω.
λιμοποιός, [ῑ], Hunger erregend, Sp., wie Euseb.