λοῖσθος
λοῖσθος, left behind, last
λοῖσθος2, beam
λοῖσθ-ος (A), ον,
- left behind, last, Il. 23.536, Lyc. 163, Euph. 51.13, etc.; ὁ θάνατος λοῖσθος ἰατρὸς κακῶν S. Fr. 698: Sup. -ότατος last of all, Hes. Th. 921; -οτάτας χάριτας the last honours (to the dead), IG 14.1721.
λοῖσθος (B), ὁ,
- beam, λοῖσθοι ἓξ ὥστε μοχλοῖς χρῆσθαι IG 2(2).1673.17 (iv B. C.); boom, gaff, or spar, E. Hel. 1597.
1. λοῖσθος -ον last, extreme Il. 23.536 Hes. fr. 23a.27 etc.; ἔσθ’ ὁ θάνατος λοῖσθος ἰατρὸς νόσων death is the last physician for illnesses Soph. fr. 698; subst. τὸ λοῖσθον the extreme Cyr.1 Ador. 1.400C ‖ superl. -ότατος Hes. Th. 921 ‖ adv. neut. λοῖσθον at the end Lyc. 789, al.
2. λοῖσθος -ου, ὁ trunk, post Eur. Hel. 1597 iIG 22.1673.17 (IVBCE) etc.
λοῖσθος, ος, ον, extrême, c. à d.:
1 dernier, qui vient après tous les autres, Il. 23, 536 ; Soph. fr. 626 ||
2 qui est au bout, à l’extrémité, en parl. d’un fer de lance, Eur. Hel. 1597 ||
Sup. -ότατος, Hés. Th. 921 ; Anth. App. 147.
Étym. cf. λοιπός.
2. λοῖσθος -ου, ὁ balk: οὐχ εἷ’ ὁ μέν τις λοῖσθον ἀρεῖται δόρυ; vooruit, laat men snel een balk als lans oppakken Eur. Hel. 1597.
λοῖσθος, ον (vgl. λείπω, λοιπός), der zurückbleibende. hinterste, letzte ; im Wettfahren, Il. 23.536 ; λοισθοτάτην δʼ Ἥρην ποιήσατʼ ἄκοιτιν Hes. Th. 921 ; Soph. frg. 626 ; λοῖσθον δόρυ Eur. Hel. 1613 ; sp.D.
λοῖσθος
The last, coming last Il. 23.536.
λοῖσθος (λοιπός): last, Il. 23.536†.
λοῖσθος, ον
= λοῖπος,
- left behind, last, Il., Eur.;Sup. λοισθότατος last of all, Hes.