μανιάς
μανιάς, raging, frantic, mad
μᾰν-ιάς, άδος,
- frantic, mad, μανιάσιν νόσοις S. Aj. 59; λύσσας μανιάδος E. Or. 327 (lyr.), cf. S. Fr. 941.4: with neut. Subst. in dat. pl., μανιάσιν λυσσήμασι E. Or. 270.
μανιάς, άδος [ᾰνᾰδ] adj. (masc. Soph. Aj. 59 ; fém. Eur. Or. 327 ; neutre, Eur. Or. 270) furieux.
Étym. μανία.
μανιάς, άδος, ἡ, rasend, wütend ; νόσος, der Wahnsinn, Soph. Aj. 59 ; λύσσας μανιάδος, Eur. Or. 326 ; auch μανιάσιν λυσσήμασιν, 270 ; einzeln bei sp.D.
μανιάς
μᾰνιάς, άδος,
μανία
- raging, frantic, mad, Soph.; with a neut. Subst., μανιάσιν λυσσήμασι with mad ravings, Eur.