μετακινητός
μετακινητός, to be disturbed
μετακῑν-ητός, ή, όν,
- to be disturbed, ὁμολογία Th. 5.21.
μετακινητός, ή, όν [ῑ] qu’on peut ou qu’il faut déplacer ou changer, Thc. 5, 21 ; Plut. M. 152a.
Étym. vb. de μετακινέω.
μετακινητός, Adj. verb. zu μετακινέω, umzuändern, ὁμολογία, Thuc. 5.21.
μετακινητός
μετακῑνητός, ή, όν
from μετακῑνέω
- to be disturbed, Thuc.