μυροποιός
μῠρο-ποιός, ὁ, = foreg., Anacr. 30, Parmen. ap. Ath. 13.608a, Phld. Mus. p.86 K.
μυρο·ποιός, οῦ (ὁ, ἡ) [ῠ] qui compose des parfums, des essences, Anacr. (Poll. 7, 177) ; Ath. 608a.
Étym. μ. ποιέω.
μυροποιός, wohlriechende Oele, Salben bereitend ; Ath. XIII.608a ; Anacr. bei Poll. 7.177.