μυρόπνοος
μυρόπνοος, breathing sweet unguents
μῠρό-πνοος, ον, contr. μῠρό-πνους, ουν,
- breathing sweet unguents, Πειθώ AP 12.95 (Mel.), cf. 5.15 (Marc. Arg.), Ph. Tars. ap. Gal. 13.268.
μυρό·πνοος-ους, οος-ους, οον-ουν [ῠ] qui exhale des parfums, parfumé, embaumé, Anth. 5, 16 ; 12, 95.
Étym. μ. πνέω.
μυρόπνοος, zsgzn -πνους, von wohlriechendem Salböl duftend ; oft in der Anth., βόστρυχος, M.Arg. 20 (VI.201), πλόκαμος, χρώς, Mel. 60, 66 (V.175, 197); ein Dichter bei Plut. qu.graec. 15. S. μυρίπνοος.
μυρόπνοος
μυρό-πνους, ουν
- breathing sweet unguents, Anth.