οὐατόεις
οὐατόεις, long-eared
οὐᾰτό-εις, εσσα, εν,
- long-eared, θήρ Call. Aet. Oxy. 2079.31 [Fr. 1.31 Pf.]; λαγώς AP 7.207 (Mel.).
- 2 with ears or handles, σκύφος Simon. 246; καλαύροπες Antim. 61. (Cf. ὠτώεις.)
οὐατόεις, όεσσα, όεν [ᾰτ]
1 qui a de longues oreilles, Call. (Eust. Il. p. 870, 6) ; Anth. 11, 130 ||
2 à une ou à plusieurs anses, Sim. (Ath. 498c) ; Antim. 61 Kinkel.
Étym. οὖας.
οὐατόεις, εσσα, εν, = οὐάτιος, οὐατόεντα λαγων, mit langen Ohren, Mel. 120 (VII.207).
οὐατόεις
οὐᾰτόεις, εσσα, εν
- long-eared, Anth.