πάγκλαυστος
πάγκλαυστος, all-lamented, most lamentable
πάγ-κλαυστος or πάγ-κλαυτος, ον,
- most lamentable, ἄλγη, θέρος, A. Th. 368 (lyr.), Pers. 822; π. αἰῶνα κοινόν, i.e. death, S. El. 1085 (lyr.).
- II Act., all-tearful, Id. Tr. 652, Ant. 831 (both lyr.).
πάγ·κλαυστος, ος, ον :
1 pass. tout à fait lamentable, Soph. El. 1086 ||
2 act. qui pleure sans cesse, Soph. Tr. 652 ; Ant. 831.
Étym. π. κλαίω.
πάγκλαυστος, oder πάγκλαυτος, sehr beklagt, sehr zu beweinen ; πάγκλαυτα ἄλγεα, Aesch. Spt. 350 ; πάγκλαυτον ἐξαμᾷ θέρος, Pers. 808 ; πάγκλαυστον αἰῶνα, Soph. El. 1074 ; auch in act. Bdtg, ganz, sehr weinend, ὑπʼ ὀφρύσι παγκλαύστοις, Ant. 825, vgl. Tr. 649 ; die Lesart schwankt gewöhnlich.
πάγκλαυστος, or -κλαυτος, ον,
κλαίω
- Iall-lamented, most lamentable, Aesch., Soph.
- IIact. all tearful, Soph.