πήχυιος
πήχυιος, a cubit long
πήχυιος, α, ον,
- = πηχυαῖος, βόθρος A.R. 3.1207; π. χρόνος ‘but a span’, Mimn. 2.3; ἐρετμὰ πήχυιον προὔχοντα projecting for the space of a cubit, A.R. 1.379 (wrongly expld. as = τροπωτήρ by EM 671.8).
πήχυιος, α, ον, long, large, etc. d’une coudée, A. Rh. 3, 1207 ; fig. χρόνος, Mimnerme 2, 3, court espace de temps ; subst. ὁ π. A. Rh. 1, 379, manche de rame.
Étym. πῆχυς.
πήχυιος, auch πήχυος, = πηχυαῖος ; πήχυιος χρόνος, von einer kurzen Zeit, »eine Spanne Zeit« sagen wir, Mimn. frg. 2 ; nicht πηχύϊος, s. Lobeck Phryn. p. 494.