παλιμπετής

πᾰλιμ-πετής, ές, (πίπτω)

• falling back, Nonn. D. 3.30; recurrent, Theol.Ar. 57: in early writers only in neut. as Adv., back again, ἂψ ἐπὶ νῆας ἔεργε παλιμπετές Il. 16.395; ὡς . . ἐν νηῒ παλιμπετὲς ἀπονέωνται Od. 5.27, cf. Call. Del. 294, A.R. 2.1250, etc.

παλιμπετής, ές, zurückfallend, zurückkehrend ; das adj. erst sehr Sp.
• Adv. ist παλιμπετές , zurück, z.B. ἂψ ἐπὶ νῆας ἔεργε παλ. Il. 16.395, ἐν νηῒ παλ. ἀπονέωνται, zurückkehren, Od. 5.27, wo einige Alte es für eine synkopierte Form statt παλιμπετέες erklärten (vgl. Buttmann Lexil. I p. 42). Nachgeahmt von sp.D., wie Ap.Rh. 2.1252, Callim. Del. 294 ; – παλιμπετῶς Schol. Il. 16.395.

παλιμπετής

[πάλιν + πετ-, πίπτω. Falling back.]

In neut. παλιμπετές as adv., to where one came from, back : ὥς κε π. ἀπονέωνται Od. 5.27.

In the direction contrary to that desired, back : ἄψ ἐπὶ νῆας ἔεργε π. Il. 16.395.

παλιμπετής , ές (πίπτω): neut. as adv., (falling) back again, back, Il. 16.395, Od. 5.27.

παλιμπετής πᾰλιμ-πετής, ές πίπτω

• falling back:—in neut. as adv., back, back again, Hom.