παμφανάω
παμ·φανάω-ῶ [φᾰ] (seul. part. prés. épq. παμφανόων, gén. ωντος, fém. -όωσα) être tout brillant, en parl. de l’éclat de l’airain, Il. 2, 458 ; d’armes, Il. 5, 295, etc. ; du soleil, Od. 13, 29.
Étym. π. φαίνω ou p.-ê. radical φαν redoublé ; v. παμφαίνω.
παμφανάω, = παμφαίνω, nur im partic. praes. vorkommend, hell funkelnd, glänzend ; αἴγλη παμφανόωσα, Il. 2.458 ; τεύχεα παμφανόωντα, 18.144 u. öfter ; ἥλιον παμφανόωντα, Od. 13.29 ; sp.D., wie κλισμῷ ἐνὶ παμφανόωντι Ap.Rh. 1.788 ; χροιῇ παμφανοώσῃ, Opp. Cyn. 3.74 ; auch in spätester Prosa, vgl. Lobeck Phryn. 632.
†παμφανάω
[reduplicated fr. φαν-, φαίνω.]
Pres. pple. παμφανόων, -ωντος.
Fem. παμφανόωσα.
To shine, gleam, glitter : τεύχεα παμφανόωντα Il. 5.295. Cf. Il. 2.458, Il. 5.619, Il. 6.473, Il. 18.206 Il. 23.613, etc. : Od. 4.42, Od. 13.29, Od. 19.386, Od. 22.121.