πανύστατος
πανύστατος, πανύστατος η ον, for the very last time (adjective)
πᾰν-ύστᾰτος, η, ον,
- last of all, Il. 23.532, 547, Od. 9.452, S. Tr. 874, E. Med. 1041: neut. as Adv., for the very last time, S. Aj. 858, E. Alc. 164: also pl., πανύστατα Id. HF 457.
παν·ύστατος, η, ον [ᾰᾰ] tout à fait le dernier, le dernier de tous, Il. 23, 532, 547 ; Od. 9, 452 ; Soph. Tr. 874 ; Eur. Med. 1041 ; adv. πανύστατον, Soph. Aj. 858 ; Eur. Alc. 164 ; ou πανύστατα, Eur. H.f. 457, en dernier lieu ou pour la dernière fois.
Étym. π. ὕστατον.
πανύστατος, η, ον, der ganz letzte, der allerletzte ; Il. 23.547, Od. 9.452 ; Soph. τὴν πανυστάτην ὁδῶν ἁπασῶν, Trach. 871 ; πρόσοψις, Eur. Or. 1021, öfter ; Ar. Ach. 1147 ; sp.D.; – πανύστατον, zum letzten Mal, Soph. Aj. 845, wie Eur. Alc. 162 ; auch οὓς πανύστατʼ ὄμμασιν προσδέρκομαι, Herc.F. 457.
πανύστατος
[παν-, πᾶς + ὕστατος.]
The last of all : π. ἤλυθεν ἄλλων Il. 23.532. Cf. Il. 23.547 : Od. 9.452.
πανύστατος : the very last.
πανύστατος
πᾰν-ύστᾰτος, η, ον
- last of all, Hom., Soph., Eur., Anth.