πευκήεις

πευκ-ήεις, Dor. πευκ-άεις, εσσα, εν,

• pine-covered, οὔρεα D.P. 678; νῆσος Orph. A. 1189.
• • • 2 of pine or pine-wood, π. σκάφος E. Andr. 863 (lyr.); πευκάενθʼ Ἥφαιστον the fire of pine-torches, S. Ant. 123 (lyr.).
  • II metaph., sharp, piercing, πευκήεντʼ ὀλολυγμόν A. Ch. 386 (lyr., codd.; Dind. metri gr. πῠκάεντʼ, cf. πυκᾶες· ἰσχυρόν, Theognost. Can. 23, but πεύκαες· τὸ πικρόν, Hdn.Gr. 1.394); πευκᾶεν σέλας ἀστραπῆς A. Fr. 25 A; π. κέντρα Opp. H. 2.457.

πευκήεις, εσσα, εν, mit Fichten bewachsen, fichtenreich ; οὔρεα, Dion.Per. 678 ; νῆσος, Orph. Arg. 1194 ; aus Fichten gemacht, Ἥφαιστος, d.i. das Feuer der Pechfackeln, Soph. Ant. 123 ; σκάφος, Eur. Andr. 864 ; sp.D. – Uebh. scharf durchdringend, herb u. spitz, ὀλολυγμός Aesch. Ch. 381, auch κέντρα, Opp. Hal. 2.457.

πευκήεις from πεύκη πευκήεις, Doric πευκάεις, εσσα, εν

• • Iof pine or pine-wood, Eur.; πευκάενθʼ Ἥφαιστον the fire of pine-torches, Soph.
  • IImetaph. sharp, piercing, Aesch.