πλεοναστός
πλεοναστός, numerous
πλεον-αστός, ή, όν,
- numerous, ὑπὲρ τοὺς πατέρας LXX De. 30.5; dub.l. in ib. 1 Ma. 4.35.
πλεοναστός, ή, όν, comblé de biens, Spt. Deut. 30, 5.
Étym. vb. de πλεονάζω.