πολεμητέον
πολεμητέον, one must go to war
πολεμ-ητέον,
- one must go to war, Ar. Lys. 496, Arist. Rh. 1396a8; ἑκάστοις Pl. Plt. 304e: pl. πολεμ-ητέα, Th. 1.79, D.C. 36.46.
πολεμητέον, Ar. Lys. 496 ; Plat. Pol. 304e ; Arstt. Rhet. 2, 22, 5, et πολεμητέα, Thc. 1, 79 ; DC. 36, 29, vb. de πολεμέω.