πραπίς
πραπίς, spirit, mind
πραπίς, ίδος (ἡ) [ᾰῐδ] d’ord. au plur. :
I diaphragme, Il. 11, 579 ; 13, 412 ; 17, 349 ||
II p. ext. :
1 le cœur, l’âme, comme siège de la sensibilité, Il. 24, 514 ; Hés. Th. 608 ; Eschl. Ag. 380, 802 ; Eur. Andr. 481, etc. ||
2 l’intelligence, d’où pensée, réflexion, Hés. Th. 656 ; p. suite, prudence, sagesse, Il. 1, 608 ; 18, 380, etc. ||
➳ nom. sg. πραπίς, Pd. P. 2, 113 ; fr. 228 ; Eur. Bacch. 428, 999. Dat. pl. πραπίσιν, Pd. O. 2, 171 ; épq. πραπίδεσσιν, Il. 1, 608, etc. ; Hés. Th. 608, etc.
Étym. cf. πρέπω.
1. middenrif:
2. als zetel van gevoel, cultureel equivalent van Ned. ‘hart’:
πραπίς (-ίδος, -ίδι, -ίδες, -ίδων, -ίδεσσι, -ίσιν, -ίδας.) s. & pl.,
- 1spirit, mind φίλοις ἄνδρα μᾶλλον εὐεργέταν πραπίσιν O. 2.94 ἐκ θεοῦ δʼ ἀνὴρ σοφαῖς ἀνθεῖ πραπίδεσσιν O. 11.10 χαύνᾳ πραπίδι παλαιμονεῖ κενεά P. 2.61 ἐπέγνω μὲν Κυράνα δικαιᾶν Δαμοφίλου πραπίδων P. 4.281 ἀπόλεμον ἀγαγὼν ἐς πραπίδας εὐνομίαν P. 5.67 ἀλλʼ οὔ σφιν ἄμβροτοι τέλεσαν εὐνὰν θεῶν πραπίδες I. 8.30 ἔνθα ποθʼ Ἁρμονίαν φάμα Κάδμον ὑψη[λαῖς] πραπίδεσ[σι (sc. λαχεῖν, sim.) Δ. 2. 28. στάσιν ἀπὸ πραπίδος ἐπίκοτον ἀνελών fr. 109. 3. κακόφρονά τʼ ἄμφανεν πραπίδων καρπόν fr. 211.