πυοποιός
πυοποιός, making pus
πῠο-ποιός, όν,
- making pus, Dsc. 2.72, Aret. CA 2.6; π. ἀγωγή, θεραπεία, Aët. 15.5,7.
πυο·ποιός, ός, όν [ῡ] qui fait suppurer, Diosc. 2, 181 ; Arét. Cur. m. acut. 2, 6.
Étym. πῦον, ποιέω.
πυοποιός, [ῡ], Eiter machend, zum Eitern bringend, Medic.