σευτλίον
σευτλίον, σευτλίς, ἡ, v. τευτλίον, τευτλίς.
σευτλίον, ου (τὸ) c. σεῦτλον, Diph. siphn. (Ath. 371a); Luc. J. voc. 9.
σευτλίον, τό, auch σεύτλιον unrichtig betont, = σεῦτλον, nur der Form nach dim.; Ath. IX.371a, Luc. iud. voc. 9.