σεύομαι

σεύομαι (aor. σῠτο: pf. ἔσσῠται; ἐσσῠμενοι, -μένα; -μένως.)

• 1speed ὅτε παρʼ Ἀλφεῷ σύτο δέμας ἀκέντητον ἐν δρόμοισι παρέχων (sc. Φερένικος) O. 1.20 ἔσσυταί τε Μοισαῖον ἅρμα Νικοκλέος μνᾶμα πυγμάχου κελαδῆσαι I. 8.61 esp. part., ἐσσύμενοι δʼ εἴσω κατέσταν P. 4.135 [σευόμενοι (γευόμενοι v. l.) I. 1.21] τοὶ δʼ ἐπίμπλαν ἐσσύμενοι πίθους *fr. 104b. 3.* c. cogn. acc., <τί δ> ἔθηκας ἀμάχανον ἰσχύν τʼ ἀνδράσι καὶ σοφίας ὁδόν, ἐπίσκοτον ἀτραπὸν ἐσσυμένα; (sc. ἀκτὶς ἀελίου) Pae. 9.5 adv., ἐσσυμένως ἀπὸ μὲν λευκὸν γάλα χερσὶ τραπεζᾶν ὤθεον fr. 166. 3.