σπαταλός
σπαταλός, ός, όν [ᾰᾰ]
1 sensuel, débauché, Anth. 5, 27 ||
2 luxuriant, en parl. de végétation, Anth. 5, 18.
Étym. σπατάλη.
σπαταλός, schwelgerisch, üppig, Aufwand machend ; παλλακίδες, Rufin. 37 (V.27); Philo u. a.Sp.; κλέμματα, Rufin. 1 (V.18).