στατικός
στατικός, causing to stand, bringing to a stand-still; ἡ -κή art of weighing
στᾰτ-ικός, ή, όν, (ἵστημι)
- causing to stand, bringing to a stand-still, Arist. Pr. 908a24; ἀρχὴ σ. principle of rest, opp. κινητική, Id. Metaph. 1049b8, cf. 1019a35, Top. 127b16; ἄρτου γένος σ. κοιλίας Str. 17.2.5 (nisi σταλτ- legend.), cf. Philistion ap. Ath. 3.115d: hence, astringent, Diph.Siph. ap. Ath. 3.80f (Comp.); ἡ -κή an astringent herb, thrift, Armeria canescens, Dsc. Eup. 2.87; σ. πόα ib. 1.110.
- 2 περὶ σ. ποιήσεως, composition of στάσιμα (q.v.), title of work by Ptolemaeus, An.Boiss. 4.458.
- II (ἵστημι A. IV) skilled in weighing, Pl. Just. 373c, 373e: ἡ -κή (sc. τέχνη) the art of weighing, Id. Chrm. 166b; opp. μετρητική, Id. Phlb. 55e. Adv. -κῶς Poll. 4.171.
στατικός, ή, όν [ᾰ]
1 propre à arrêter, Arstt. Probl. 13, 5 ; avec un gén. Str. 824 ; d’où astringent, Diph. siphn. (Ath. 80f) ; subst. ἡ στατική, Diosc. Par. 2, 82, statice, plante astringente ||
2 propre à peser, Plat. Just. 373 c et e ; ἡ στατική (s. e. τέχνη ou ἐπιστήμη) Plat. Charm. 166b, l’art de peser ; joint à ἡ μετρητική, Plat. Phil. 55e ||
3 qui concerne l’équilibre des corps, Arstt. Metaph. 8, 8, 1, etc. ||
Cp. -στατικώτερος, Diph. l. c.
Étym. ἵστημι.
1. tot stilstand brengend, alleen geneesk. constiperend.
2. van het wegen; subst.
3. ervaren in het wegen.
στατικός, 1) stellend, zum Stillstehen bringend, hemmend, Medic.; ἡ στατική, ein adstringierendes Kraut, statice.
2) wägend ; ἡ στατική, die Kunst des Wägens, Plat. Phil. 55e ; ἡ στατικὴ τοῦ βαρυτέρου τε καὶ κουφοτέρου σταθμοῦ ἐστι, Charm. 166b.
2) wägend ; ἡ στατική, die Kunst des Wägens, Plat. Phil. 55e ; ἡ στατικὴ τοῦ βαρυτέρου τε καὶ κουφοτέρου σταθμοῦ ἐστι, Charm. 166b.