στασιωτικός
στασιωτικός, factious, seditious
στᾰσι-ωτικός, ή, όν,
- inclined to faction, seditious, κατὰ τὸ σ. Th. 4.130; καιροί Id. 7.57; λόγοι Id. 8.92; -κὸν τὸ μὴ ὁμόφυλον Arist. Pol. 1303a25. Adv. -κῶς Pl. Phdr. 263a, Arist. Pol. 1306a38 (v.l. for -αστικῶς).
στασιωτικός, ή, όν [ᾰ] séditieux, Thc. 7, 57 ; 8, 92 ; τὸ στ. Thc. 4, 130, le caractère d’une sédition.
Étym. στασιώτης.
1. partijstrijd aanwakkerend, partijzuchtig, opruiend:
2. politiek onrustig, roerig:
3. geneigd tot twist: adv.:
στασιωτικός, zu einer Partei od. Faktion gehörig, aufrührerisch, καιρός Thuc. 7.57, u. Sp.
• Adv ., Arist. Pol. 5.6.
• Adv ., Arist. Pol. 5.6.
στασιωτικός
from στᾰσιώτης
στᾰσιωτικός, ή, όν
- factious, seditious, Thuc.