στραγγάλη
στραγγάλη, strangling
στραγγᾰλ-η, ἡ,
- halter, S.E. P. 3.15; ἐπὶ τὴν σ. πορεύεσθαι death by strangling, Plu. Agis 20; -ῃ διαφθείρειν J. AJ 9.4.6: pl., ib. 6.8.2.
- 2 ligature, Dem. Ophth. ap. Aët. 7.50.
στραγγάλη, ης (ἡ) [γᾰ]
1 lacet, cordon, Sext. P. 3, 15 ||
2 action d’étrangler, Plut. Agis 20 ; fig. anxiété, Jos. A.J. 6, 8, 2.
Étym. στράγξ.
στραγγάλη, ἡ, Strang, Strick ; S.Emp. pyrrh. 3.15 ; ἐπὶ τὴν στραγγάλην πορεύεσθαι, zur Hinrichtung durch den Strang, Plut. Agis 20.