συμπερασματικός
συμπερασματικός, conclusive
συμπερασ-ματικός, ή, όν,
- indicating the conclusion, of the particle ἄρα, Sch. E. Hec. 511; of ὥστε, Simp. in Ph. 335.31; σ. ὅρος definition embodying conclusion of syllogism, Asp. in EN 49.3. Adv. -κῶς Arist. Rh. 1401a3.
συμπερασματικός, ή, όν, vollendend, beendigend, bes. in der Logik, zur Schlußfolge gehörig, ihr dienend, schließend, folgernd, adv., Arist. rhet. 2.24.
συμπερασματικός, ή, όν
- conclusive: adv. -κῶς, Arist.