σύνθρηνος
σύνθρηνος, mourning with
σύνθρην-ος, ον,
- mourning with, Ἀφροδίτῃ AP 7.407 (Diosc.): partner in mourning, Arist. EN 1171b9.
σύν·θρηνος, ος, ον, qui se lamente avec, dat. Anth. 7, 407 ; abs. Arstt. Nic. 9, 11, 4.
Étym. σ. θρηνέω.
σύνθρηνος, mit weinend, Arist. eth. 9.11.
σύνθρηνος
σύν-θρηνος, ον,
- mourning with, τινι Anth.: a partner in mourning, Arist.