σῆψις
σῆψις, fermentation, putrefaction, decay
σῆψις, Dor. σᾶψις, εως, ἡ, (σήπομαι)
- fermentation, putrefaction, decay, αὐχμηραί τε νόσοι καὶ σήψιες Emp. 121; ὑγρῶν σάψιες Ti.Locr. 102c, cf. Arist. HA 569a28; τὸ τέλος τῆς κατὰ φύσιν φθορᾶς σ. ἐστιν Id. Mete. 379a8; σ. χλωρή Hp. Prorrh. 1.99; σ. ὀστέων,= σφάκελος, Moer. p.342 P.
- II (σήπω) the process by which the intestines reject that part of food which is not nutritious, opp. πέψις, Arist. GA 762a14, cf. Ath. 7.276d, and v. σήπω II.4. (Acc. to Gal. 19.373 Empedocles said that πέψις took place σήψει.)
σῆψις, εως (ἡ)
1 putréfaction, T. Locr. 102c ; Arstt. H.A. 6, 15, 4, etc. ||
2 expulsion par l’estomac de la partie non nutritive des aliments, p. opp. à πέψις, Arstt. G.A. 3, 11, 15 ||
➳ Dor. σᾶψις, T. Locr. l. c.
Étym. σήπω.
σῆψις, ἡ,
1) Fäulnis, Gährung ; Tim.Locr. 101a ; Plat. Ax. 365d ; Arist. H.A. 6.15. Bei Hippocr. auch Verdauung, vgl. aber Arist. gen.an. 3.11.
2) das Faulmachen, Sp.
1) Fäulnis, Gährung ; Tim.Locr. 101a ; Plat. Ax. 365d ; Arist. H.A. 6.15. Bei Hippocr. auch Verdauung, vgl. aber Arist. gen.an. 3.11.
2) das Faulmachen, Sp.