τήγανον
τήγᾰνον, τηγᾰνόστροφον, v. τάγηνον, ταγηνοστρόφιον.
τήγανον, ου (τὸ) [ᾰ] ion. c. τάγηνον, Com. (Ath. 390d, e, f) ||
➳ Dans une inscr. att. CIA. 2, 736, b, 21 (après 307 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 13, 10.
τήγανον, τό, mit τήκω zusammenhangend, Tiegel, Pfanne zum Schmelzen ; com. bei Ath. oft, vgl. Poll. 10.98 ; sp.D., wie Bass. 3 (XI.74), Ep.adesp. 471 (Plan. 194). S. τάγηνον.