τρίοζος
τρίοζος, with three branches
τρίοζος [ῐ], ον,
- with three branches or boughs, Thphr. HP 1.1.8, al.
τρί·οζος, ος, ον, à trois nœuds, à trois branches, Th. H.P. 1, 1, 8 ; 1, 8, 3 ; 4, 4, 12.
Étym. τρ. ὄζος.
τρίοζος, dreizweigig, dreiästig, Theophr.