τυΐ
τυΐ· ὧδε, Κρῆτες, Hsch. (Cf. υἷ.) τύϊγγα· ὀρνιθάριόν τι, Id. (Cf. τρύγγας ? or leg. ἴϋγγα.)
τυΐ, u. τυΐδε, dor. u. äol. statt τῇ, τῇδε, Schol. Il. 14.298 ; – bei Hesych. steht τυΐ, ὧδε, Κρῆτες ; – τυΐδʼ ἐλθέ, statt δεῦρο, hierher komm, Sappho 1.5, wo υι eine Silbe bildet.