φωνητικός
φωνητικός, vocal
φων-ητικός, ή, όν,
- vocal, τὸ φ. the faculty of speech, Zeno Stoic. 1.39, D.L. 7.110; τὰ φ. ὄργανα Poll. 2.115, cf. Gal. 2.690; φ. δύναμις, [αἴσθησις], Arr. Epict. 2.23.2, Theol.Ar. 49.
- II endowed with speech, ζῷα Corn. ND 17, Porph. Abst. 3.3.
φωνητικός, ή, όν :
1 qui concerne le son ou la parole, DL. 7, 110 ; Plut. M. 898e, etc. ||
2 doué de la parole, Corn. N.D. 17.
Étym. φωνητός.
φωνητικός, zum Tönen, Lauten, Reden, Sprechen gehörig, geschickt ; Plut. plac.phil. 4.4 ; ὄργανα, = φωνητήριος, Sp.