φόβημα
φόβημα, a terror
φόβ-ημα, ατος, τό,
- cause of terror, ἐγχέων φ. δαΐων to them, S. OC 699 (lyr.), cf. Aq. De. 4.34.
φόβημα, ατος (τὸ) objet d’effroi, Soph. O.C. 699.
Étym. φοβέω.
φόβημα, τό, der Schrecken, das Schrecknis, Soph. O.C. 704.
φόβημα, ατος, τό,
φοβέω
- a terror, τινος to one, Soph.