χαμηλός
χαμηλός, on the ground, creeping
χᾰμηλός, ή, όν,
- on the ground, creeping, λειχήν Nic. Th. 944; πίτυς χ., = χαμαίπιτυς, ib. 841: Comp. -ότερος Id. Fr. 70.2.
- 2 low, = χθαμαλός, Str. 10.2.12; of a horseʼs hoofs, flat, X. Eq. 1.3.
- 3 diminutive, trifling, στιγμῆς εἴ τι -ότερον AP 7.472.4 (Leon.); χαμηλὰ πνέων one of a low spirit, Pi. P. 11.30.
χαμηλός, ή, όν [ᾰ]
1 qui est à terre, qui ne s’élève pas au-dessus du sol, bas, Xén. Eq. 1, 3 ; Nic. Th. 944 ; fig. : χαμηλὰ πνεῖν, Pd. P. 11, 46, avoir des sentiments bas, de vulgaires pensées ||
2 p. suite, très petit, Anth. 7, 472 ||
Cp. χαμηλότερος, Nic. (Ath. 369c); Anth. 7, 472.
Étym. χαμαί.
χαμηλός, an der Erde od. am Boden befindlich, niedrig ; auch übertr., χαμηλὰ πνεῖν, niedrige Gesinnungen, Bestrebungen haben, Pind. P. 11.30 ; sp.D., χαμηλότερον στιγμῆς Leon.Tar. 70 (VII.472); auch Strab. 10.2.12, neben ταπεινή, als Erkl. des homerischen χθαμαλή.
χᾰμηλός
- 1humble n. pl. pro adv. ὁ δὲ χαμηλὰ πνέων ἄφαντον βρέμει P. 11.30
χαμηλός
χᾰμηλός, ή, όν
χαμαί
- 1on the ground, creeping, Anth.: of a horseʼs hoofs, Xen.
- 2diminutive, trifling, Anth.; χαμηλὰ πνέων one of a low spirit, Pind.