χαριεντότης
χαριεντότης, gracefulness of manner, playfulness
χᾰριεντ-ότης, ητος, ἡ,
- gracefulness of manner, playfulness, Plu. Virt.mor. 2.441b (pl.).
χαριεντότης, ητος (ἡ) [ᾰ] bonne grâce, bon ton, grâce ou esprit, Plut. M. 441b.
Étym. χαρίεις.
χαριεντότης, ητος, ἡ, Anmut, feines Betragen, übh. = χαριεντισμός, Chrysipp. bei Plut. de virt. mor. 2.