χρυσόπορος

χρυσό·πορος, ος, ον [ῡ] litt. « au trajet d’or », d’où χρυσόποροι μίτοι, P. Sil. Ecphr. ag. Soph. 805, fils d’or entrelacés.

Étym. χρ. πείρω.