ἀδιαχώριστος
ἀδιαχώριστος, unseparated, undistinguished
ἀδια-χώριστος, ον,
- unseparated, undistinguished, EM 538.34, Suid. Adv. -τως Hsch. s.v. ἀδιασπάστως.
1 inseparable
ὥσπερ ἐν τῷ καμπύλῳ τὸ κοῖλον καὶ τὸ κυρτὸν ἀδιαχώριστον
como en la curva lo convexo y lo cóncavo son inseparablesἀδιαχώριστόν μου αὐτὴν ποιεῖν
2 no separado o distinguido, confuso
glos. a ἀδιάκριτος
• subst. τὸ ἀ. indistinción
τὸ ἀ. τοῦ λόγου